سیستم ایربگ از چند بخش اصلی ساخته شده است: سنسورهای تشخیص تصادف، ماژول کیسه هوای سبک وزن با جنس پارچهای و واحد کنترل یا یونیت ایربگ. در برخی خودروها کلیدی برای روشن یا خاموش کردن ایربگ وجود دارد که امکان غیرفعالسازی آن را فراهم میکند، هرچند قوانین مرتبط با غیرفعال کردن کیسه هوا بسیار سختگیرانه و محدودکننده هستند.
سنسور ایربگ
سنسور وظیفه دارد وقوع تصادف را شناسایی کند. تا زمانی که حادثهای تشخیص داده نشود، نباید کیسه هوا عمل کند. البته باید توجه داشت که هر برخوردی به معنای تصادف نیست. اگر حساسیت سنسور بیش از حد بالا باشد، حتی یک ضربه کوچک را تصادف تلقی کرده و باعث باز شدن غیرضروری ایربگ میشود. در چنین شرایطی راننده مجبور است هزینه سنگینی برای جمع کردن و نصب مجدد کیسه هوا بپردازد. از سوی دیگر، اگر حساسیت سنسور بیش از حد پایین باشد و دیر عمل کند، ممکن است در شرایط واقعی و خطرناک کیسه هوا باز نشود که میتواند جان سرنشینان را تهدید کند.
به طور کلی، این حسگرها زمانی فرمان باز شدن ایربگ را صادر میکنند که شدت ضربه معادل برخورد خودرو با یک دیوار آجری در سرعتی حدود ۱۰ تا ۱۵ مایل بر ساعت (۱۵ تا ۲۵ کیلومتر بر ساعت) باشد. اطلاعات لازم برای این تشخیص توسط شتابسنجی که داخل یک ریزتراشه قرار دارد، به سنسور منتقل میشود.
کیسه هوا
کیسه هوا از پارچه نایلونی بسیار نازک ساخته میشود و محل قرارگیری آن معمولاً روی فرمان، داشبورد، و در طراحیهای جدیدتر حتی درون صندلیها یا درها است. خود کیسه تنها وظیفه پر و خالی شدن دارد، در حالی که فرآیند تشخیص برخورد و فرمان فعال شدن آن به بخشهای دیگر سیستم وابسته است.
برای باد شدن کیسه، ترکیب آزید سدیم و نیترات پتاسیم به کار میرود که منجر به تولید گاز نیتروژن میشود. این گاز با دمای بالا و به شکل انفجاری، کیسه را در کسری از ثانیه پر میکند. شاید تصور کنید این فرآیند مواد شیمیایی خطرناکی آزاد میکند، اما پودر باقیمانده از کیسه چیزی جز نشاسته ذرت یا پودر تالک نیست.
وقتی کیسه پر میشود و وظیفه خود را انجام میدهد، گاز موجود از طریق سوراخهای ریز تعبیهشده در آن به سرعت تخلیه میشود. این کار باعث میشود کیسه به سرعت خالی شده و مانعی برای حرکت و تنفس سرنشینان ایجاد نکند.
سنسور دریچه گاز چه قسمتهایی دارد؟